ორმოცდაათი წელი — ერთი სუფრა

Երգի խոսքեր

[Տուն 1] Დარბაზის შუაში ორი სკამი დგას, Ორივეს ერთნაირად უჭირავს ხელი. Ორმოცდაათი წელი — და ვერავინ იტყვის, Რომელი რომელს ეყრდნობა. Შვილები დგანან, შვილიშვილები დარბიან, Ერთი პატარა მაგიდის ქვეშ დაიმალა. Ბაბუამ თავი დახარა და რაღაც ჩასჩურჩულა — Ბებია გაიცინა და ხელი ჩაჰკრა. [Կրկներգ] Ორმოცდაათი წელი — ერთი სუფრა, Ორმოცდაათი წელი — ერთი კარი. Ყველაფერი შეიცვალა ამ ქალაქში — Ეს ორი კი იმავე ადგილას სხედან. [Տուն 2] „Როგორ შეძელით?“ — ეკითხება უმცროსი შვილიშვილი. Ბებიამ მხრები აიჩეჩა: „არ ვიცი, უბრალოდ დილა დგებოდა“. Ბაბუამ დაამატა: „და ყოველ დილას ჩაი ვადუღე“. Ყველამ გაიცინა — და ეს იყო მთელი პასუხი. Ვალსი ჩართეს, ორივე წამოდგა ნელა, Სამი ნაბიჯი გადადგეს და გაჩერდნენ. Სამი ნაბიჯი საკმარისი აღმოჩნდა — Დარბაზი ფეხზე დადგა. [Կամուրջ] Ვინც დღეს აქ იჯდა, ის ამას გაიხსენებს Ოცი წლის შემდეგ, სულ სხვა სუფრასთან. Და ვიღაც მაშინ იკითხავს: „როგორ შეძლეს?“ Და ვიღაც უპასუხებს: „უბრალოდ დილა დგებოდა“. [Կրկներգ] Ორმოცდაათი წელი — ერთი სუფრა, Ორმოცდაათი წელი — ერთი კარი. Ყველაფერი შეიცვალა ამ ქალაქში — Ეს ორი კი იმავე ადგილას სხედან.